Αρχικά να τονίσω ότι δεν είχα στόχο ποτέ να βρεθώ και να ζήσω στις ΗΠΑ.
Αυτό έγινε κυριολεκτικά από τύχη, μέσω του visa lottery program.
Εδώ καταγράφω ότι θεωρώ σχετικό με το θέμα, για την ιστορία, αλλά και για όποιον θέλει να βρει πληροφορίες μαζεμένες.
Γενικά, Νόμιμη διαμονή και εργασία στις ΗΠΑ
Για να μείνεις στις ΗΠΑ νόμιμα πρέπει να αποκτήσεις κάποιου είδους VISA (ως τουρίστας μπορείς να μείνεις 90 ημέρες, και υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις αν είσαι ασθενής κλπ. και κάνεις θεραπείες, αλλά θέλει ψάξιμο). ΔΕΝ θέλεις να βρεθείς ή να παραμείνεις παράνομα στις ΗΠΑ και να το ξέρουν οι αρχές αυτό, γιατί πρακτικά μπορεί να σε κάνει ανεπιθύμητο και να επηρεάσει αρνητικά οποιαδήποτε ενέργεια σου για λήψη κάποιου είδους VISA.
Σε πολύ γενικές γραμμές,
μπορείς να πάρεις VISA αν φοιτήσεις σε κάποιο Αμερικάνικο πανεπιστήμιο και πάρεις πτυχίο (φοιτητική VISA που μετατρέπεται σε VISA εργασίας),
αν σε κάνει sponsor κάποια επιχείρηση ή το κράτος για να δουλέψεις για αυτούς (κλασσική VISA εργασίας, υπάρχουν διάφοροι τύποι, ανάλογα τα προσόντα και τις ανάγκες),
και μέσω της λοτταρίας.
Οι περισσότερες περιπτώσεις αναφέρονται στο επίσημο ομοσπονδιακό σάιτ travel.state.gov, αυτό είναι η πηγή των επίσημων πληροφοριών για τέτοια θέματα.
Εγώ έτυχε να πάρω μέσω της λοτταρίας.
Εγγραφή στο Visa Lottery program Η (πλέον πρώην) σύζυγος μου Κατερίνα, γύρω στο 2012 και με όλα τα τρελά που γίνονταν στην Ελλάδα αμέσως μετά τη χρεωκοπία, αποφάσισε να μας γράψει σε μια από αυτές τις εταιρίες που διαφημίζουν το Visa Lottery Program των ΗΠΑ σε διάφορες ελληνικές ιστοσελίδες (θες να εργαστείς στις ΗΠΑ; κλπ) .
Να τονίσω, ότι η αίτηση συμμετοχής στο πρόγραμμα αυτό είναι δωρεάν, η λοτταρία γίνεται κάθε χρόνο, και μπορεί κανένας να υποβάλλει αίτηση στο επίσημο ομοσπονδιακό σάιτ στο παρακάτω λινκ:
Και φυσικά επειδή είναι ετήσιο, αν δεν κληρωθείς μια χρονιά, πρέπει να επαναλάβεις όλη τη διαδικασία εγγραφής για την επόμενη χρονιά, και πάει λέγοντας.
Αυτό που έκανε η Κατερίνα, ήταν να μας γράψει -έναντι τιμήματος- σε μια εταιρία μεσάζοντα που θα έκανε αυτή την εγγραφή για εμάς κάθε χρόνο για 10 χρόνια.
Πέρασαν κάποια χρόνια, είχαμε ξεχάσει και οι δύο την εγγραφή σε αυτή την εταιρία, ώσπου το 2017, Φεβρουάριος Μάρτιος ήταν, άρχισε να δέχεται η Κατερίνα κλήσεις στο κινητό της από κάποιον άγνωστο αριθμό απ’ το εξωτερικό. Κάποια στιγμή το σήκωσε, και την ενημέρωσαν απ’ την εταιρία αυτή ότι κληρωθήκαμε στη λοτταρία, και αν θέλαμε να συνεχίσουμε τη διαδικασία με αυτούς. Επειδή ζητούσαν τρελά λεφτά , το έψαξα λίγο (δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με την αρχική εγγραφή, και είχα ξεχάσει εντελώς ότι με είχε ρωτήσει η Κατερίνα αν ήθελα να γράψει κι εμένα), και είδα ότι θα έπαιρναν ένα σωρό λεφτά για κάτι που θα κάναμε μόνοι μας (ότι ζητούσαν από εμάς ήταν ένα αντίγραφο από φόρμες δημόσια διαθέσιμες που θα έπρεπε να συμπληρώσουμε), και όλες οι πληροφορίες ήταν στο επίσημο σάιτ που ανέφερα παραπάνω.
Ξεκινήσαμε λοιπόν μια μακρά διαδικασία λήψης πιστοποιητικών και βεβαιώσεων που ζητούνταν για την Ελλάδα, τα οποία προσκομίσαμε στην πρεσβεία ΗΠΑ στην Αθήνα, από ποινικά μητρώα, πιστοποιητικά γέννησης, βιογραφικά, σπουδές, διευθύνσεις διαμονής τα τελευταία 20 χρόνια, ιατρικές εξετάσεις για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, πληρωμή παραβόλων και τελών, λίστα με καμιά 200αριά ερωτήσεις για τον καθένα κλπ.
Αφού τα υποβάλαμε όλα αυτά και ελέγθηκαν, μας έκλεισαν ραντεβού στην πρεσβεία για συνέντευξη, κάποια στιγμή το φθινόπωρο του 2017.
Πήγαμε στη συνέντευξη, δεν ήταν τίποτα φοβερό, επιβεβαίωσαν κυρίως αυτά που τους είχαμε στείλει γραπτώς, και μας ενημέρωσαν προφορικά ότι γινόμαστε αποδεκτοί, και θα μας το έστελναν και γραπτώς.
Η VISA που μας χορηγήθηκε είχε ημερομηνία λήξης μετά από 6 μήνες και έπρεπε να χρησιμοποιηθεί (να μπούμε στις ΗΠΑ) πριν από αυτήν , αλλιώς θα τη χάναμε.
Έτσι και κάναμε, το Μάρτιο το 2018, λίγες μέρες πριν τη λήξη μπήκαμε στις ΗΠΑ. Συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη, στο JFK, ένα απ’ τα πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια της χώρας (αν μπορείτε να το αποφύγετε, όπως και το OHare στο Σικάγο, αποφύγετε το).
Έτσι ξεκίνησε η ζωή μου στις ΗΠΑ.
Κόστος : Το κόστος των παραβόλων και της προετοιμασίας (εξετάσεων κλπ), ήταν περίπου 2500ευρώ για τους δυο μας.
Φυσικά, επιπλέον όλα τα έξοδα ταξιδιού , διαμονής στις ΗΠΑ κλπ, είναι δικά σου. Και πρέπει να δηλώσεις σταθερή διεύθυνση όταν αρχίσεις τις διαδικασίες στις ΗΠΑ, και να βεβαιωθείς ότι είναι σωστή , γιατί εκεί θα σου στέλνουν ότι χρειάζεται.
Πρώτο διάστημα στις ΗΠΑ
Έμεινα στον αδερφό μου στην αρχή,
τα πρώτα στάδια αφού μπείς στις ΗΠΑ είναι να κάνεις υπομονή και να περιμένεις να σου στείλουν την πράσινη κάρτα (αυτό μπορεί να πάρει μερικές βδομάδες) (θα φτιάξεις – αν δεν έχεις – λογαριασμό στο http://uscis.gov το οποίο γενικά είναι το σημείο αναφοράς σου ως μετανάστης ), και αφού πάρεις την πράσινη κάρτα , πας να βγάλεις social security number (πληροφορίες εδώ : ssa.gov ) για να μπορείς να πιάσεις δουλειά, να ανοίξεις τραπεζικούς λογαριασμούς κλπ.
Επίσης θα χρειαστείς ταυτότητα ή drivers license. Στην αρχή μπορείς να χρησιμοποιείς το ελληνικό διαβατήριο όπου χρειαστεί. Αυτά γίνονται στα κατά τόπους γραφεία κάθε περιοχής, στο DMV συνήθως. Κάθε Πολιτεία τα λέει διαφορετικά. Στη Florida πχ, είναι taxcollector offices, αλλού dmv και πάει λέγοντας.
Το ελληνικό δίπλωμα οδήγησης δε μετράει (μπορείς να οδηγήσεις για 6 έως 12 μήνες με το διεθνές δίπλωμα, ΟΧΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ, ανάλογα την Πολιτεία είναι διαφορετικό το διάστημα που επιτρέπουν), και θα πρέπει στο τοπικό DMV της Πολιτείας που κατοικείς (δεν υπάρχει γενικό website, κάθε Πολιτεία έχει το δικό της) να πας να δώσεις σήματα, και αφού τα περάσεις να κάνεις τεστ οδήγησης για να πάρεις το δίπλωμα.
Για μηχανή επίσης χρειάζεται να επαναλάβεις την εξέταση.
Οι κανόνες οδήγησης έχουν κάποιες διαφορές με την Ελλάδα, θα σου δώσουν ιστοσελίδες με υλικό να μελετήσεις.
ΘΥΜΙΖΩ, οι ΗΠΑ είναι ομοσπονδία, σε πολλά πράγματα κάθε Πολιτεία εφαρμόζει τους δικούς της νόμους, οι κανόνες οδήγησης είναι γενικοί αλλά έχουν μικρές διαφορές από πολιτεία σε πολιτεία, κυρίως στις ποινές, αλλά το τι πληρώνεις και τι χρειάζεται να κάνεις μπορεί να αλλάζει από Πολιτεία σε Πολιτεία. Πχ ΚΤΕΟ δεν υπάρχουν στις περισσότερες Πολιτείες, σε άλλες υπάρχουν, σε κάποιες απαιτείται κάρτα καυσαερίων σε άλλες όχι, οι ασφάλειες είναι διαφορετικές ανά Πολιτεία κλπ κλπ.
Επίσης απ’ τα πρώτα πράγματα που κάνεις είναι να βγάλεις κάποια πιστωτική κάρτα για να αρχίσεις να αποκτάς πιστωτικό ιστορικό (credit history). Αυτό είναι το πιο ΔΥΣΚΟΛΟ στην αρχή, γιατί δεν έχεις ιστορικό στις ΗΠΑ, που σημαίνει ότι δουλεύεις με μετρητά μόνο και κανένας δε σου δίνει πίστωση.
Ξεκίνησα με κάποιες ειδικές “πιστωτικές” κάρτες, τη Discover και την Capital One , στις οποίες καταθέτεις χρήματα και σου δίνουν πίστωση όσο το ποσό που κατέθεσες.
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείς πιο σύντομα απαραίτητο ιστορικό που θα σου επιτρέψει αργότερα να λάβεις πίστωση.
Επειδή όμως τα όρια είνα πολύ μικρά (500 δολάρια αν θυμάμαι καλά), είσαι συνεχώς στην πίεση γιατί πρέπει να καταθέτεις, να περιμένεις 3 μέρες να οριστικοποιηθεί η συναλλαγή για να αυξηθεί το διαθέσιμο στην κάρτα σου, και πάει λέγοντας.
Ούτε κινητό με πρόγραμμα δεν μπορείς να πάρεις γιατί δεν έχεις πιστωτικό ιστορικό, μόνο προπληρωμένο με το μήνα.
Ούτε φυσικά να αγοράσεις αμάξι με χρηματοδότηση κλπ.
Το credit score είναι ευαγγέλιο πλέον στις ΗΠΑ μετά την κατάρρευση του 2008.
Μπορείς να αναζητήσεις πληροφορίες σχετικές με αυτό στο internet.
Τέλος πρώτου μέρους – End of Part 1